Het leven is een continu proces van verandering, of we dat nu willen of niet. Verandering is de enige constante in het leven.
Als mens blijven we graag bij het bekende, want wat bekend is, geeft comfort. De comfortzone. Vanuit de evolutie is dat ook logisch en nuttig, biologisch gezien hebben we het instinct om zo comfortabel en “lui” mogelijk te zijn.
De comfortzone staat in de huidige tijd echter vaak gelijk met stilstand. En in een maatschappij waarin alles zeer snel evolueert, is stilstand gelijk aan achteruitgang.
Een heel concreet voorbeeld hiervan, waar ik zelf mee geconfronteerd wordt vanuit mijn hoofdberoep als softwareprogrammeur, is de opkomst en evolutie van AI. Doemdenkers beweren dat de job van programmeurs binnen dit en x-aantal jaar volledig zal overgenomen worden door AI. Ik heb hier wel wat weerstand tegen gehad, vanuit het idee dat je de skills en denkwijze die je nodig hebt als programmeur nooit kan vervangen met een domme machine die geen zelfbesef heeft.
Onlangs kreeg ik hier echter een volledig nieuw inzicht in. Het is inderdaad zo dat AI zo snel evolueert, dat er nu al AI bestaat die je een volledig (weliswaar klein) software project van scratch kan laten genereren zonder zelf een lijn code te schrijven. Dat wil echter niet zeggen dat je als programmeur overbodig wordt, want die AI blijft een domme machine die gewoon orders uitvoert. Het échte, interessante, analytische denkwerk dat nodig is om een project conceptueel uit te denken, is dus nog steeds nodig en wordt net belangrijker.
De job van programmeurs zal dus niet verdwijnen, maar eerder verschuiven richting analytisch en conceptueel denken, en weg bewegen van het “domme” uitvoerende werk. Met andere woorden, deze verandering geeft ons de kans om onze ambacht net te versterken in plaats van te verliezen, omdat we meer tijd kunnen spenderen aan het interessantste gedeelte van de job, en minder tijd zullen verliezen aan het saaie repetitieve gedeelte.
Dit is dus een zeer concreet voorbeeld van hoe veranderingen in de wereld en in je eigen leven, die je niet altijd zelf in de hand hebt, je een kans geven om te groeien of te stagneren.
We hebben zelf de sleutel in handen, en hebben zelf de keuze of we verandering gebruiken om een betere en sterkere versie te worden van onszelf, of dat we de verandering ons laten neerhalen.
Op deze manier is de voortdurende verandering van de omstandigheden in ons leven en in de wereld, de motor van onze persoonlijke groei, als individu en als maatschappij.
De volgende keer wanneer je dus bij omstandigheden, klein of groot, de reflex hebt om commentaar te geven (of dit “goed” of “slecht” is), zou je jezelf ook nieuwe en open vragen kunnen stellen zoals: “wat kan ik hieruit leren als persoon?” of “hoe kan ik deze nieuwe informatie gebruiken om een betere versie van mezelf te worden?”.
Blijf dus voortdurend met een open, kritische maar ook nieuwsgierige blik naar de wereld kijken.
Warme groetjes,
Peter
