Iedereen bekijkt de wereld vanuit zijn eigen bril. Ervaringen en gebeurtenissen die we hebben meegemaakt hebben daar een sterke invloed op. Er is een absolute waarheid, maar de wereld die we vanuit onze eigen ogen ervaren, is niet absoluut. Die wordt gevormd en gekleurd door de levenservaring die we tot nu toe hebben opgedaan. Bewustwording is dan ook het proces van het opdoen van deze levenservaring en van daaruit een beter, vollediger en ruimer beeld krijgen van onszelf en de wereld rondom ons. Dat is een proces wat niet iedereen op hetzelfde tempo doorloopt.

We worden allemaal geconfronteerd met onze eigen unieke uitdagingen, en die kunnen voor iedereen verschillend zijn. Wat voor mij vanzelfsprekend lijkt, kan voor iemand anders een telkens wederkerend struikelblok zijn, en omgekeerd. De levensles zit vaak verborgen in het meemaken van een zware, onaangename situatie. Hiermee wil ik zeker niet bedoelen dat je alleen maar kan groeien van onaangename situaties, maar wel dat in elke onaangename ervaring een kans tot groei verborgen zit. En soms is dit wel nodig om een nieuw inzicht echt te laten doordringen. Dit is de wet van oorzaak en gevolg. De keuzes die je maakt in je leven, de dingen die je doet, de manier waarop je omgaat met jezelf en anderen rondom je, al deze zaken zijn "oorzaken" waarmee je de omstandigheden die je ervaart als "gevolg", creëert.

Wanneer je als buitenstaander glashelder aan iemand kan zien dat die op het punt staat iets te doen waarvan jij weet dat dit niet goedkomt, is het normaal en volkomen menselijk om te willen ingrijpen en die persoon te willen beschermen. Het ding is dat jij vanuit jou perspectief misschien wel een duidelijk beeld hebt van het (negatieve) gevolg, maar die persoon (nog) niet. Wanneer je ongevraagd advies geeft of ongevraagd ingrijpt, ook al bedoel je dit goed ,heeft dit zelden het gewenste effect. Soms zijn mensen nog niet klaar om een bepaald inzicht te verwerken, en komt het daarom niet binnen. Bovendien ontneem je die persoon de kans om op een organische manier geconfronteerd te worden met de gevolgen van hun eigen keuzes. En het is juist daarin dat de levensles of het inzicht verborgen zit. Daarom is het grootste geschenk dat je die persoon kan geven, vanuit onvoorwaardelijke liefde, om niet in te grijpen, maar de persoon zelf te laten ervaren wat er gebeurt als je bepaalde keuzes maakt. Hoe moeilijk dit soms ook is als het om een geliefde gaat.

Het meest simpele en symbolische voorbeeld van dit principe is als je je kind waarschuwt om de hete pan niet aan te raken. Je kan dit wel 100 keer opnieuw zeggen, maar het echte inzicht komt pas wanneer je kind dit toch doet en zelf voelt dat dit pijn doet. De echte levensles zit dus verborgen in het natuurlijke gevolg, zonder ingrijpen.

Op diezelfde manier is het beste wat je soms kan doen voor iemand: niet ingrijpen en ze gewoon het gevolg laten ervaren van hun eigen keuzes.

Ik wil hier een kleine disclaimer aan toevoegen: met deze tekst bedoel ik zeker niet dat je nooit mag ingrijpen in geen enkele situatie, zeker niet bij kinderen. Als je bijvoorbeeld een kind ziet dat aanstalten maakt om een gevaarlijke straat over te steken, by all means, grijp in :) Dit gaat vooral over wanneer mensen voor zichzelf het leven moeilijk en zwaar maken, maar nog niet beseffen dat ze zelf de sleutel in handen hebben om het anders te bekijken en anders aan te pakken en vanuit zichzelf, uit liefde voor zichzelf, het leven lichter en vreugdevoller te beleven.


Warme groetjes,

Peter